به گزارش شهرآرانیوز، آتشبس شکننده میان ایران و آمریکا به ۱۰ روز نرسیده، نگرانیها در محافل امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی روز از پی روز دیگر تشدید میشود. بحث جدید چیست؟ سرنوشت مهمات عملنکرده و موشکهایی که در شهرهای ایران و موقعیتهای نظامی برجای ماندهاند. براساس گزارش آسوشیتدپرس، میدلایست مانیتور و برخی رسانههای تخصصی نظامی، واشینگتن و تلآویو امروزه نگران این هستند که تهران با مهندسی معکوس فناوریهای بهکاررفته در این تسلیحات، از سیستمهای هدایت از راه دور (Navigation Far) تا مواد منفجره پیشرفته و آلیاژهای بدنه – بتواند نمونههای مشابه و حتی سلاحهای ناشناختهای بسازد. هرچه باشد، تجربه تلخ پهپاد RQ-۱۷۰ در آذر ۱۳۹۰ برای آمریکاییها سرآغاز تبدیلشدن ایران به یک قدرت بزرگ پهپادی در جهان شد و اکنون بهموازات پهپادها، تعداد نامعلومی کروز، تاماهاوک و حتی سنگرشکن عملنکرده در اختیار تهران قرار دارد.

آخرین روزهای نوامبر سال گذشته میلادی بود که خبر ترور هیثم ابوعلی طباطبایی فرمانده افسانهای یگان رضوان حزبالله در جنوب بیروت به سرتیتر رسانههای جهان تبدیل شد. در آن عملیات از هشت بمب سنگرشکن GBU-B۳۹ Glide استفاده شده بود که یکی از بهروزترین تسلیحات نفوذ عمیق (Deep Penetrator) در جهان است و فرآیند تولید آن زیر نظر پنتاگون در عالیترین رده از محرمانگی نگهداری میشود. ارتش رژیم صهیونیستی اگرچه هدف بزرگ خود در این عملیات را محقق کرد و فرمانده تکاوران حزبالله را به شهادت رساند، اما بروز یک اتفاق پیشبینی نشده باعث شد تا کام صهیونیستها بلافاصله تلخ شود. اندکی بعد، خبر ترسناک برای اسرائیل تأیید شد؛ یکی از بمبها عمل نکرده بود و پس از ایمنسازی توسط کارشناسان چکوخنثی حزبالله، از محل خارج شده بود.
شامگاه همان روز، مقامات وزارت جنگ آمریکا و ستاد ارتش اسرائیل به دولت لبنان دستور دادند تا به قید فوریت، این بمب عملنکرده را رهگیری کرده و به تلآویو عودت دهد، زیرا این نگرانی وجود دارد که این بمب به دست روسیه، چین و ازهمه نگرانکنندهتر «ایران» بیفتد. سنتکام در گزارش بعدی خود تصریح کرد که کلاهک GBU-B۳۹ Glide پیشرفتهترین ساختار را در میان همه تسلیحات انفجاری ایالات متحده درحال حاضر دارد. افزون بر این، سیستم هدایتپذیری (Navigation) در این بمب در انحصار مطلق ایالات متحده است و حتی مسکو یا پکن به این فناوری دسترسی ندارند.
هنوز از سرنوشت سنگرشکن گمشده آمریکا در آن روز اطلاعی در دست نیست. سنتکام نگران بود که این بمب به دست ایران افتاده باشد و اکنون، نگرانیهای بهمراتب بیشتری دارد؛ زیرا چندین فروند سنگرشکن، دهها موشک کروز (از انواع آن) و صدها بمب عملنکرده (از انواع آن) از جنگ ۴۰ روزه در داخل خاک ایران باقی مانده است.
ایرانیها در مهندسی معکوس سابقه دیرینه و شهرتی جهانی دارند. اولین نمونه آن همان ماجرای RQ-۱۷۰ Sentinel است که آذر ۱۳۹۰ در ایران وادار به فرود شد و استخراج دانش آن در کمتر از پنج سال به رونمایی از پهپادهای شاهد ۱۷۱ (سیمرغ) و شاهد ۱۹۱ (صاعقه) انجامید؛ پهپادهایی که نهفقط کپی بلکه نسخه رزمی ارتقایافته RQ-۱۷۰ بودند. افزون بر این، موشکهای ضدزره BGM-۷۱ یا همان تاو هم به خانواده موشکهای ضدزره الماس تبدیل شدند که این روزها بلای جان تانکهای مرکاوا اسرائیل در لبنان است. ناگفته نماند همین موشک القارع که امروزه انصارالله یمن با آنها بر بابالمندب آقایی میکند، در واقع بازطراحی همان اژدر REMUS-۶۰۰ ایالات متحده است که سال ۲۰۱۸ توسط نیروی دریایی سپاه در اختیار گرفته و بهسازی شد.
سیدعلی میرصالحی کارشناس مسائل نظامی در گفتوگو با شهرآرانیوز میگوید: اهمیت مضاعف ماجرای بمبهای عملنکرده به این است که صدها بمب و موشک عملنکرده بهخصوص از نوع Tomahawk و JASSM میتواند یک دریا اطلاعات فنی باشد. تصور کنید فناوری هدایت ترکیبی (INS/GPS) یا کلاهک نفوذگر بمبهای سنگرشکن با موشکهای بالستیک ایران ترکیب شود. اگر فتاح و خرمشهر ۴ به این دانش مجهز شوند، دیگر حتی پناهگاهها نیز در سرزمینهای اشغالی امن نخواهند بود.
به گفته وی، نیروی هوافضای سپاه در دهههای اخیر ثابت کرده که در سیستمهای الکترونیک، آویونیک، نرمافزار هدایت و طراحی خلاقانه بدنههای کامپوزیتی یک استاد مسلم است. در واقع، هیچ مرزی در میکروالکترونیک و الگوریتمهای هدایت وجود ندارد و حتی پیچیدهترین سیستمهای هدایت لیزری و راداری نیز قابل بازطراحی است.
حرف آخر این است که اگر این روزها خبر «انفجارهای کنترلشده» در نقاط مختلف کشور را میشنوید، بد نیست بدانید که خیلی بیشتر از شما، سنتکام نگران این انفجارهاست. ایالات متحده بهخوبی میداند هر بمبی که منفجر نشود، حداکثر ظرف سه تا پنج سال آینده به موشکی دقیقتر و سنگینتر تبدیل خواهد شد که بر سر صهیونیستها فرود میآید و این، یک کابوس بزرگ بهاندازه سرانجام این جنگ فرسایشی است.